KOR w cieniu „Popiołu i diamentu”

23 września 1976 roku powstał Komitet Obrony Robotników, pierwsza niezależna instytucja w PRL. Pod komunikatem powołującym do życia KOR podpisali się jego członkowie i założyciele, miedzy innymi: Jerzy Andrzejewski, Jacek Kuroń, Antoni Macierewicz i inni. Jedynym członkiem założycielem KOR, znanym szerszej publiczności, był J. Andrzejewski autor obowiązkowej lektury szkolnej pt. „Popiół i diament”, będącej Biblią PRL –u, pierwszym i podstawowym dziełem literackim, które sankcjonowało i legitymizowało władzę komunistów w Polsce. O reszcie członków KOR, przeciętny obywatel PRL –u nie wiedział nic lub prawie, tylko środowiska inteligencji warszawskiej czy krakowskiej mogły zidentyfikować kim jest J. Kuroń czy S. Barańczak. Nazwiska założycieli KOR – A. Macierewicza i P. Naimskiego nie były znane nikomu. Czytaj dalej KOR w cieniu „Popiołu i diamentu”

Feminizacja mężczyzn i maskulinizacja kobiet

W całej Europie następuje widoczny i nostalgiczny powrót do klasycznych wartości konserwatywnych i narodowych, których  najważniejszym elementem ideowym jest antyliberalna doktryna polityczna wypracowywana intelektualnie w Europie co najmniej od czasów Rewolucji Francuskiej. Polityka rządów  PiS- u, wyniki wyborów prezydenckich w pierwszej turze w Austrii, które wygrał w  miażdżący sposób kandydat bynajmniej nie umiarkowanej lecz skrajnej prawicy, potwierdzają umacnianie się antyliberalnego trendu w Europie. Czytaj dalej Feminizacja mężczyzn i maskulinizacja kobiet

M. Hłasko – bard feministycznej rewolucji

!4 stycznia 1934 roku urodził się Marek Hłasko – rewolucjonista polskiej prozy. Wieczny buntownik. Jego krótkie opowiadania z tomu „Pierwszy krok w chmurach” zmieniły oblicze naszej prozy. Były szokiem.

Dlaczego twórczość Marka Hłaski jest nadal aktualna i nadal podziwiana? Dlaczego w jego krótkich opowiadaniach można odczytać konwulsje dzisiejszej cywilizacji medialnej w której niepodzielnie króluje kobiece ciało? „Pierwszy krok w chmurach” był zbiorem opowiadań, w których przedstawiciel współczesnej młodzieży, kreślił obraz obyczajów, powstałych w wyniku przemian społecznych, wieloletniej tymczasowości życia, masowej emigracji do miast, rozbicia rodziny i braku mieszkań. To co charakteryzuje te opowiadania to liryzm połączony z chłodną bezosobową narracją rodem z amerykańskiej prozy, przede wszystkim Steinbecka. Hłasko indywidualizuje tragiczne życie bohaterów wielkich budów socjalizmu. Nikt tego przed nim i po nim nie opisał. Swoje najlepsze utwory M. Hłasko pisze wtedy gdy A. Ważyk w „Poemacie dla dorosłych” porównuje bohaterów jego opowiadań do zwierząt:

wypchnięta nagle z mroków średniowiecza

masa wędrowna, Polska nieczłowiecza

wyjąca z nudy w grudniowe wieczory…

Czytaj dalej M. Hłasko – bard feministycznej rewolucji